Szklarz Łódź logo

SZKŁO BUDOWLANE 42 6620128; 501712477

SZKŁO » SZKŁO BUDOWLANE 42 6620128; 501712477

Funkcje przegród przezroczystych
     Stosowanie przegród przezroczystych w budynkach wynika przede wszystkim z potrzeby doświetlenia pomieszczeń światłem dziennym oraz potrzeby utrzymywania kontaktu wzrokowego użytkownika z otoczeniem (okna, świetliki, szklane fasady) lub między pomieszczeniami w budynku (wewnętrzne ścianki szklane w biurach, bankach, muzeach itp.).
     W przypadku przegród zewnętrznych odpowiednie doświetlenie pomieszczeń nie powinno kolidować z ochroną przed nadmiernymi stratami ciepła pomieszczeń ogrzewanych w okresie obniżonych temperatur oraz ochroną przed przegrzewaniem pomieszczeń, wywołanym nadmiernymi zyskami ciepła od promieniowania słonecznego w okresie letnim. Zewnętrzne przegrody przezroczyste powinny również, poprzez możliwość kontrolowanego rozszczelnienia, zapewnić dopływ odpowiedniej ilości powietrza do wentylacji pomieszczeń.
     Przegroda przezroczysta powinna także spełniać dodatkowe wymagania, wynikające z miejscowych warunków użytkowania, takie jak:
● bezpieczeństwo użytkowania, tzn. minimalizacja możliwości skaleczenia ludzi przy nagłym zniszczeniu przegrody;
● ochrona przed włamaniem lub przebiciem pociskiem;
● ochrona przed hałasem zewnętrznym i wewnętrznym;
● ochrona przed rozprzestrzenianiem się ognia.
     Przegroda szklana jest ważnym elementem architektonicznym, wymaga się więc od niej również estetycznego wyglądu zarówno w elewacji budynku, jak i wewnątrz pomieszczeń.
     Spełnienie tych wszystkich – często częściowo wzajemnie sprzecznych – wymagań jest możliwe, ponieważ w chwili obecnej można wybierać spośród wielu istniejących rozwiązań materiałowo-konstrukcyjnych w zakresie szkła budowlanego. Szczególnie duże możliwości kształtowania pożądanych parametrów przeszkleń mają szyby zespolone, tzn. zestawy połączonych ze sobą co najmniej dwóch szyb.
Metody formowania szkła budowlanego
     Szkło do przeszkleń w budownictwie stosowane było już w starożytności. Szyby okienne wytwarzano np. w Cesarstwie Rzymskim. Stosowano wtedy metodę odlewania w płaskich formach.  Wymiary tych szyb nie przekraczały 50 cm, a duża ilość zanieczyszczeń i pęcherzyków powietrza powodowały ich całkowitą matowość.
     Wg definicji podawanej przez Encyklopedię PWN - szkło jest ciałem bezpostaciowym, o właściwościach mechanicznych zbliżonych do ciała stałego, powstałym w wyniku przechłodzenia stopionych surowców, głównie mineralnych i innych surowców nieorganicznych, bez krystalizacji składników. Brak uporządkowania struktury w przestrzeni zbliża szkło do cieczy, sztywność postaci i kruchość - do ciał stałych. Stan, w którym występuje szkło (stan szklisty), jest stanem termodynamicznie nietrwałym (po długim czasie może dojść do krystalizacji składników w masie szkła, co prowadzi do pogorszenia jego parametrów mechanicznych). Szkło dobrze przepuszcza promieniowanie widzialne (80÷90%), wykazuje dużą wytrzymałość na ściskanie, lecz małą na zginanie i rozciąganie, jest kruche. Szkło nie posiada określonej temperatury topnienia lecz przy ogrzewaniu w pewnym przedziale temperatur stopniowo mięknie, przechodząc ze stanu kruchego w ciągliwy stan o dużej lepkości, a w końcu w stan ciekły. Ta specyficzne właściwość wykorzystywana jest przy formowaniu szkła, zarówno użytkowego (naczynia szklane, butelki itp.), jak i budowlanego.
     Podstawowe parametry szkła budowlanego wg normy [1]:
● gęstość w 18oC ρ = 2500 kg/m3
● twardość 6 w skali Mohsa
● moduł Younga E = 70 Gpa
● liczba Poissona µ = 0,2
● ciepło właściwe c = 720 J/(kg x K)
● współczynnik rozszerzalności liniowej α = 9 x 10-6 K-1
● przewodność cieplna λ = 1 W/(m x K)
● średni współczynnik załamania światła n = 1,5

Do formowania płaskiego szkła budowlanego używa się obecnie trzech podstawowych metod.
     Szkło float to najnowocześniejsza metoda formowania, opracowana w Anglii w połowie XX w. Polega na tym, że roztopiona masa szklana jest wylewana na powierzchnię roztopionego metalu (stopu cyny), znajdującego się w wannie flotacyjnej i ogrzewanego w atmosferze ochronnej. Na powierzchni metalu gorąca masa szklana, pod wpływem sił grawitacji i napięcia powierzchniowego, przybiera postać płyty o prawie równoległych płaszczyznach. Szyby wyprodukowane metodą float dają bardzo małą deformację obrazu, nadają się do napylania warstw modyfikujących. Obecnie większość szkła używanego w budownictwie mieszkaniowym i użyteczności publicznej stanowi szkło float. W Polsce produkcję szkła float rozpoczęto w połowie lat 90. XX w.

     Szkło ciągnione to szkło wyprodukowane starszą metodą, opracowaną na początku XX w. W tej metodzie znajdująca się w wannie masa szklana, o odpowiedniej lepkości, jest „wyciągana” poprzez system wałków. W trakcie ciągnienia szkło ulega studzeniu i odprężaniu tworząc płytę szklaną. Główną wadą szkła ciągnionego jest falistość – zniekształcenie powierzchni łagodnymi wgłębieniami i wypukłościami – a co za tym idzie zniekształcenie oglądanego przez szybę obrazu. Wada ta uniemożliwia zastosowanie szkła ciągnionego do wytwarzania nowoczesnych szyb napylanych. Przed rozpowszechnieniem produkcji szyb zespolonych szkło ciągnione było masowo wykorzystywane do szklenia okien, w chwili obecnej używa się go do szklenia w budynkach przemysłowych, szklarniach itp.
     Szkło walcowane powstaje przez przepuszczenie masy szklanej między przeciwbieżnie obracającymi się wałkami. Obecnie produkuje się tą metodą szkło zbrojone (siatką metalową), szkło wzorzyste, szkło ornamentowe i szkło profilowane.
Metody modyfikacji szkła budowlanego
     Standardowe (bezbarwne, niehartowane) szyby float są stosowane do konstrukcji przeszkleń, jednak bez stosowania zabiegów modyfikujących niemożliwe byłoby spełnienie pożądanych w danej konstrukcji parametrów użytkowych. Stworzenie odpowiedniego mikroklimatu pomieszczeń oraz zapewnienie bezpiecznego użytkowania wymaga stosowania szkieł o wysokim stopniu przetworzenia, przede wszystkim szkieł selektywnie odbijających promieniowanie określonej długości fali i szkieł o polepszonych parametrach wytrzymałościowych.

  • Szklenie ram stalowych

    Proin molestie eleifend diam. In tempor. Suspendisse mauris enim, semper feugiat, auctor placerat, sodales eu, felis.

  • Szkło bezpieczne

    Szkło laminowane składa się z dwóch lub większej ilości szyb na stałe połączonych ze
    sobą przy użyciu co najmniej jednej warstwy pośredniej, specjalnej folii wykonanej z
    poliwunylobutyralu (PVB), w warunkach wysokiego ciśnienia i temperatury. Szkło oraz
    folia PVB mogą być różnorodne pod względem kolorystyki oraz grubości i zaprojektowane
    tak, aby spełniać odpowiednie normy i wymagania przepisów budowlanych. W
    przypadku, gdy szkło laminowane ulegnie stłuczeniu podczas użytkowania, jego
    fragmenty będą wykazywać tendencję do przylegania do warstwy pośredniej (folii
    PVB), w znacznej mierze nie zmieniając swojego położenia, zmniejszając w ten sposób
    ryzyko pokaleczenia. Szkło laminowane uważa się za bezpieczne, ponieważ spełnia
    ono wymagania różnych europejskich przepisów i norm budowlanych. By jeszcze
    bardziej zwiększyć odporność szyb laminowanych na uderzenia, do ich budowy można
    wykorzystać szkło hartowane lub wzmacniane termicznie. Szkło laminowane zapewnia
    również ochronę przed skutkami eksplozji ładunków wybuchowych, izolację akustyczną
    oraz może pełnić funkcję kuloodporną a także zabezpieczającą przed włamaniem.

  • Szkło ornamentowe

  • Szkło ogniochronne

    POLFAM Szkło Ogniochronne

.
© 2012 Tatorex
Wszelkie prawa zastrzeżone.
CMS by Quick.Cms Wykonanie Znajdziesz nas w Google+